Yolculuğumuzu bitiriyoruz ve Seville on Roxy’nin sakinleriyle vedalaşıyoruz.

Kutunun içine şöyle bir baktık.

Zaman geçiyor ve hayatlar küçük adımlarla ilerliyor. Kutunun içi sayısız deneyimlerle dolup taşıyor. Ve saatin kollarının her bir aksak ritimli adımı gibi deneyimler de birbiri ardına ince tabakalar halinde üst üste dizilmeye devam ediyor. Bu dizilimin oluşturduğu tabakalar o kadar ince, deneyimler o kadar kısa ve etkili ki hiçbir zaman bitmiş bir yığın olamıyorlar. Deneyimler jelatin yaprakları gibi, gelip geçenlerin oluşturduğu rüzgârlarda dalgalanırlar ve yine onların yaşamlarının esintileriyle birlikte yaşayıp ölürler.

Katie’nin eczaneden çıkıp Seville on Roxy’ye gelişinden beri otuz dakikadan az bir zaman geçti. Bu süre içerisinde Danny ve Garth ona sulanarak baktılar ve kısa süre sonra yolları ayrıldı ve herkes kendi yoluna gitti. Danny bira içmeye gitti ve Petunia Delilah’ın kızı dünyaya gelmeye karar verdi. Ancak bunu yaparken biraz zor bir yol seçtiği için dünyaya gelişi birazcık sancılı oldu. Herman birkaç defa uyuyup uyandı. Onun stresli zamanlardaki savunma mekanizması odur. On beşinci kattaki bir dairede bir hayat sessizce sönüp gitti. Dedesi orada mutlu ve dolu dolu bir hayat sürdü. Fakat bugün, vücudu yorgun düştü ve artık çalışmamaya karar verdi. Dedesinin bedeni dışında kalan her şey olduğu gibi devam ediyor. Sadece şekil değiştiriyor ve hatıra olarak yaşamaya devam ediyor.

Jimenez’in kalorifer dairesinin yanındaki odasından çıkışından beri otuz dakikadan az zaman geçti. çalışmayan aletlerle uğraştı, karanlıkları gördü, akan musluğu tamir etti ve ölümün kıyısından döndü. Hepsinden alnının akıyla çıktı. Yarın da aynı işleri yapmaya devam edecek çünkü birilerinin binanın aksaksız işleyişini üstlenmesi gerekir.

Garth, Baineston on Roxy’den Seville on Roxy’ye döndü. Merdivenlerdeki yalnız kalbe baktı, yeni giysisiyle rahatlığı yaşadı ve güneş batmadan hemen önce, kabul görmenin filizlenen mutluluğunu tattı. Jimenez de hayatındaki bir boşluğu dolduracak birini buldu. Artık çöp manzaralı tek odalı dairesi eskisi kadar boş değil çünkü Garth’ın üst katta yaşadığını biliyor.

Ian’ın fanustan atlamasıyla şişenin içine düşmesi arasındaki düşüşü dört saniyeden kısa sürdü. Bu kısacık süre içerisinde ilk görüşte aşka, biten bir aşkın acısına, şehvetin baş döndürücü heyecanına, bir canın yitip gidişine tanık oldu. Kendini gerçekleştirmeye, kendinden şüphe etmeye, yeni bir canın dünyaya gelişine ve bir asansörü tamir etmenin iftiharına tanık oldu. Yangın tehlikesi gördü, nesiller öncesinden kalma gizli bir yemek tarifinin ortaya çıkışını gördü. Ve daha nicelerini yaşadı.

Yukarıda sayılanları bir kişi yaşamaya kalksa hepsinin başından geçmesi için bir ömür yetmeyebilir fakat Seville on Roxy’nin sakinler için bunlar dört saniyeye sığan şeylerdir. Burada tanık olduklarımız sadece birkaç kesitti. Dışarıda bunlardan çok daha fazlası var; binada, şehirde, başka yerlerde. Bu olayları yaşayanlar, hayatta oldukları sürece, zaman mevhumu var olduğu sürece bizlere daha fazlasını sunacaklardır.

Karşı cinsin giysilerini giyen birini gördük, agorafobik birini tanıdık, pembe gömleğin yalancı hikâyesine şahit olduk.

Uçan Japon balığı gördük, bebeğinin yaşaması için çırpınan bir anne için dua ettik, tamamen yetersiz olsa da hayata tutunmak tüm gücüyle savaş veren zavallı bir küçük çocuk tanıdık. Sadakatler sınandı; kimileri sınavdan geçti kimileri kaldı.

Bu zaman diliminde, küçük bir Japon balığı nispeten umutsuz düşüşünü en olmayacak yerlerden birinde sonlandırarak bir mucizeyi ya da bir tesadüfü yaşattı bize.

Pay Kitap, s.363-365


Bu pasaj, biryudumkitap.com‘un günlük elektronik posta servisinden alıntıdır.

Kenardaki değil, öbürü

Söyleyecekleriniz vardır (var mı?)

Yorum yazabilmek için içeride olman gerek.